kadrajdakiler

Duman - Dibine Kadar Video

2009-05-04T14:55:00.000+03:00

duman dibine kadar from rabia sertce on Vimeo.

Mikroskopla çekilen fotoğraflar

2009-03-30T10:28:00.007+03:00

Nikon'un 1974 yılından bu yana desteklediği ışık mikroskobu fotoğrafçılığı yarışması 'Nikon Small World', dünyanın bütün ülkelerinden katılımları kabul ederek bilimsel çeşitliliği de destekliyor. İşte yüzlerce kez büyütülen cisimlerin tabloyu andıran fotoğrafları...

Bu fotoğraf bir kar tanesine ait.

Kelebek kanadındaki pullar

Deniz yosunu (Pleurosigma)

Tuz tanesi

CD yüzeyi

Civciv embriyosu

Büyük İnsan...

2009-03-17T10:48:00.000+02:00

Gökhan Türkmen - Büyük İnsan Yep yeni klip 2009 HQ
Yükleyen rubeyda

Anılardan Bir Pencere...

2009-03-14T10:28:00.008+02:00

Sesini Duydum...

2009-03-12T22:51:00.002+02:00

Başımı göğsüne yasladığımda, sesini duydum.
İşte o an anladım içimdeki saatli bombanın ne olduğunu.
Sende de vardı...

Ölüm Saatli Bir Bomba...

2009-03-12T18:08:00.004+02:00

Dün gece saatli bir bomba koydum içime

Kendi kendime isteyerek ya da dolaylı yollardan ne önemi var

Neticesinde bomba içimde,

Ya patlayacak tüm benliğimle yok olacağım

Ya da etkisiz hale gelecek normal hayatımda yol alacağım.

Patlarsa yeni bir hayat tüm zorlukları ve bilinmezliği ile beni bulacak

Üzüntülerde olacak sevinçlerde

Patlamazsa eğer, içinde sıkıştığım dünya patlayacak ben yalnız kalacağım.

Önünde sonunda, olan olacak, giden gidecek, kalan kalacak ama

Korkuyorum,

Sıkıntılıyım,

Gerçeği kendimden saklasam da mutsuzum.

Mutlu olmanın neden bu kadar zor olduğunu değerlendirebilecek kadar ölümü sessiz bir şekilde bekleyebilecek miyim?

Yoksa aniden gelip kapımı çalacak mı?

Bilmek zor,

Karar vermek zor,

Çekip gitmek zor,

Kalıp beklemek zor,

Sen zorsun,

Seni beklemek zor,

Yeniye alışmak zor,

Mutlu olmak çok zor.

Ölüm saatli bir bomba…

İlginç Bir Hikaye, Hayatı Tersten Yaşamak...

2009-02-09T22:57:00.012+02:00

Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş seklidir..
Şüphesiz ki yaşamı tersten yasamak daha güzel,
Hatta mükemmel olurdu.
Nasıl mi ?
Cami'de uyanıyorsunuz. Bir tahta
sandık içersinde, Herkes karsınızda
saf durmuş, iyiliğinize dua ediyor
ve tüm haklar helal edilmiş
vaziyette.tabuttan doğruluyorsunuz, yaşlı,
Olgun ve ağırbaşlı olarak.
Herkes etrafınızda, büyük bir
İtibar, iltifatlar, çocuklar torunlar hepsi
Hazır.arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.
Doğar doğmaz devlet size
maaş bağlıyor, aylık veya üç ayda bir maaşınızı
alıyorsunuz. Ne güzel, hazır maaş, hazır ev....
Altmışlı yaslara kadar hersey garanti, huzur
içinde yaşıyorsunuz. Sağlığınız gittikçe düzeliyor,
kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz. Bir gün
çalışmak istiyorsunuz ve ise ilk başladığınız gün
size hoş geldin hediyesi olarak bir plaket ve altın
kol saati veriyor patronunuz.. Ve genel müdürlük
veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli bir
insan olarak ise başlıyorsunuz. Herkes karsınızda
el pençe divan...vücudunuzda da bazı hoşa giden hareketler
de başlıyor. Gittikçe zayıflıyor forma giriyorsunuz.
Diğer hormonal aktiviteler artıyor,
fevkalade.....aman ne güzel günler başlıyor...
Derken bir gün patron size artık üniversiteye
gitsen daha iyi olur diyor. Bu arada babanız ortaya
çıkmış, "fazla çalıştın" diyor "artık eve dön, isi
bırak, okumaya basla, harçlığın benden olsun..." keyfe
bakar misiniz ?
Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor. Ekmek elden,
su gölden bir dönem başlıyor. Partiler, diskotekler,
kızların sayısı artıyor. Derken Anne ve babanız sizi
götürüp getirmeye başlıyor, araba kullanma derdi de yok
artık....
Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, "evde otur,
keyfine bak, oyuncaklarınla oyna" Diyorlar..
Mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı
bile Temizliyorlar, hatta bu durum alışkanlık yaratıyor
ve hiç tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz.
Derken anneniz bir gün size süt verme
kararını alıyor ve başka bir keyifli dönem başlıyor.
Mama artık her yerde, her an ve en taze şeklinde
hazır. Bir gün karanlık ilik ve sıcak bir ortama
giriyorsunuz. Beslenmek için ağzınızı açmaya
dahi gerek yok, bir kordondan besleniyor,
sıcacık, yumuşacık, gürültü ve patırtısız bir
ortamda yasıyorsunuz.
Küçülüyor, küçülüyor, ufacık bir
hücre halini alıyorsunuz.
Ve günün birinde müthiş bir
sevişmeyle hayatiniz bitiyor...

Can Dündar

Yalnızlık...

2008-12-02T23:40:00.004+02:00

Yalnızlık, her zaman en çok kişi ile birlikte olduğun andır. Soyutlardır ama somut ilişkilerdeki gereksiz dertlerden arınmıştır. Bir omuza yaslanma, geceleri sımsıkı sarılarak koynunda uyuma, kokusunu içine çeke, çeke yanağından öpülecek birine duyduğun ihtiyaç, öyle biri varken ve gittikten sonra geriye kalan kırıntıların binde birini telefi edemez durumda olunca “aman yaslanacak omzundan vazgeçtim yürekte kırıntılar olmasın yeter ki” der hale geliyorsunuz.

Bizler tüketen neslin mağdurlarıyız. Hislerden öte farkında değiliz kalbimizi, böylelikle de benliğimizi tüketiyoruz. Sevmeyi bilmiyor, sevilmeyi öğrenemiyoruz, hoşgörü beklemek lüks sınıfına giriyor. Mutsuz bireyler, mutsuz evlilikler, mutsuz çocuklar, mutsuz bir toplum oluyor ve aç kalınan hisleri bastırmak için işe, güce, kariyere, teknolojiye teslim ediyoruz kalpsiz bedenlerimizi.

Geçmiş ilişkilerinizde, sevgililere söylediğiniz ayrılık sözcükleri için kaç makul neden sunabilirsiniz?(!)
İşte bu nedenle, sahte mutluluklar, sahte gülümsemeler, sahte ilişkiler ile geçmişi anar oluyor ve sövdüğümüz bu neslin acı da olsa bir parçası olduğumuzun farkına varıyoruz.

Meçhule Mektup VI - Hala Adı "Balım"...

2007-08-24T23:54:00.002+03:00

Az önce, akşam ezanları okunmuş, babam işten geldiği için annem eve çağırmış ve yemeğe oturmamız gerektiği için her akşam olduğu ve hep bir önceki akşam nerde nasıl bıraktığımızı unuttuğumuz evcilik oyunumuzun bitimini yaşadım.

Bir evcilikti anılarımız.Tatlı bir masal uydurmuştuk. Kısa süre de pembe panjurlu evin hayallerini kurmaya başlamıştık. Sonra el ele tutuşup koşar adımlar defalarca nikâh dairesinin önünden geçmiştik. Bir gün oturduk takvim açtık önümüze, en anlamlı günü işaretledik. Perdeleri bile ölçtük oyuncak cetvellerle. Sanki her şey tamdı da bir perdesi kalmıştı, çocuk aklı işte. Hala gülüyorum düşündükçe...

Sonra hayal baloncukları oluştu kafamızda. Büyüdük; anne oldum, baba oldun. Masal içinde masal anlatır-dinler olduk. Ufak bir masal kahramanı katıldı aramıza Adı “Balım”.

Balım ağlardı rüyalarımda. Kalkar, kucağıma alır o bebek kokusunu içime çekerdim. O da benim kokumu alır anne kokusu ile uykuya dalardı. Ben ise beşiğe geri koyamazdım onu. Yıllardır hasreti ile yandığım düşlerimdi o. Yatağa getirir koynuma yatırırdım. Adı gibi baldı tadı. Beyaz tenli, kömür saçlı, iri gözlü bir kız. Tıpkı bendi saçları, tıpkı sendi bakışları. Hayallerde üçtük ama her akşam ezanı ile eve döner aynı gökyüzüne bakarak aynı düşleri kurar ayrı, ayrı uyurduk.

Sonra... Sonra ne oldu bilmiyorum. Biz taşındık mahalleden. Kısa süre sonra hayallerimiz de yollarını ayırdı.

Haberini uçurdu kuşlar. Ne de çabuk pembe panjurlu evin içinde yeni bir aile kurmuştun.Ben ise yeni evcilik arkadaşımla yeni oyunlar oynuyordum.

Takvimdeki en anlamlı gün geldiğinden çok önce, kuşlar son çırpınışlarıyla göç etmişlerdi yüreğimden.

Şimdi sadece gülüp geçiyorum anılara, hayallere, masallara. Burukluk değil, mutsuzluk değil, hüzün hiç değil. Ama nerden nereye geldiğini düşününce insan, hayalleri çalınmış gibi hissediyor. Hayallerin başkasının hayalleri olmuş. Sen ise başka birinin masalındaki perisin.

Bilirsin göz bebeklerimin etrafında şeffaf hale vardır. Peri olduğumdan beri o haleler daha da belirginleşti. Gözlerim daha mutlu, sözlerim daha umutlu, hayallerim daha aydınlık görünüyor. Senin mutluluğun ile de mutlu olabiliyor bir ömür boyu mutluluklar dileyebiliyorum.

Bu mektup sana eski evcilik arkadaşım. Mutlu ol, mutlu et, her güne güçlü uyan ve sevmeyi iyi öğren ki sevilmenin değerini bilesin.

Biliyorum bu mektubu sana postalamayacağım ve sen de buraya girip bu mektubu hiç okumayacaksın. Ama korkuyorum anlatmaya ömrüm yetmezse adının masalsı bir ad olduğunu bilmeyecek diye Balım. O zaman, benden -hala hayallerimi süsleyen Balım’ a- armağan olsun yazdıklarım.

Şairin de dediği gibi;

“Başka bir şehrin sabahından başka bir dilde elveda…”